Dopadł mnie ostatnio poważny kryzys osobowościowy i twórczy. W zasadzie to nie mam już siły na nic-na studia,na pracę a nawet na życie.

Od trzech miesięcy bezskutecznie poszukuję pracy i jestem już niemal na skraju załamania nerwowego, no bo "ileż można?" A odpowiedź brzmi -bardzo długo. Frustruje mnie to,że kiedy nie miałam doświadczenia zawodowego było mi ciężko znaleźć pracę, a kiedy już mam to cholerne doświadczenie to też nikt mnie nie chce zatrudnić... Jeszcze chwilę i pójdę na kasę do Biedronki albo zostanę sprzątaczką...

Nawet mam dość studiów- jestem tak przywalona pracą,że nie mam ochoty ani siły już na nic.Niemal co chwila czytam jakieś książki na zajęcia,piszę prace zaliczeniowe i czuję się jak ciągle popędzany koń pociągowy.Ktoś mógłby powiedzieć,że mam to czego chciałam,ale takie poganianie ze wszystkim, gdzie lwią część muszę zrobić sama ( bo np. mamy tylko 15 godzin na ćwiczenia, a dzienni mają dwa razy tyle tych godzin) jest naprawdę wyczerpujące. A na dodatek powinnam pisać pracę licencjacką,ale-mówiąc brutalnie-mdli mnie na widok skoroszytu z materiałami na ten temat.

W zasadzie czuję się jakbym miała jakąś depresję albo coś. Niemal nic już mnie nie cieszy i najlepiej jakbym przespała to wszystko na zasadzie snu zimowego...

Staram się znaleźć pozytywne strony w tym wszystkim,ale jakoś nie mogę... No,w sumie pozytywne jest to,że załapałam się na stypendium naukowe.

Ale biadolę XD... No ale nie wytrzymałam i wkurzał mnie ten stary journal, w którym jeszcze pisałam,że mam pracę...